Conflicten op de werkvloer

Conflicten op de werkvloer kun je (in grote lijnen) hetzelfde aanpakken als andere conflicten. Praten is belangrijk, praten vanuit jezelf. Maar in sommige gevallen zal de “conflictpartner” (beter woord dan “tegenpartij”) daarin niet vertrouwd worden. Men durft zich dan niet kwetsbaar op te stellen.

Bovendien stellen sommigen zich überhaupt nooit kwetsbaar op. Zij verschuilen zich achter een grote mond en kwetsende opmerkingen. Vaak zijn juist deze mensen erg kwetsbaar en gevoelig. Zij hebben het nodig om met respect voor deze kwetsbaarheid benaderd te worden, pas dan is er een (kleine) kans dat ze in de spiegel durven kijken. Een bemiddelaar moet daarom emoties kunnen benoemen zodanig dat het besef van eigen kwetsbaarheid doordringt. Dit is een vak apart.

Vaak zegt men: “hij/zij doet zich beter voor dan hij/zij is”. Inderdaad, daar lijkt het op, hoewel dat niet altijd zo hoeft te zijn. Dit heeft met angst en vertrouwen te maken.

Het besef dat de ander van goede wil is, en weten dat de ander het probleem ook graag wil oplossen zijn vereisten. Een bemiddelaar kan starten met het bouwen aan vertrouwen en benoemen (vanuit zijn onpartijdigheid) wat hij ziet gebeuren. Degene die bemiddelt in het conflict moet daarom een goed waarnemer zijn en (uiteraard) onpartijdig. Als ik dit soort gesprekken doe, wil ik vaak het liefst vooraf niets weten, om met beide partijen een afzonderlijk gesprek aan te gaan en daarna liefst samen.

Het zou arrogant zijn om tips te geven in de veronderstelling dat het probleem daarmee opgelost is. De reden dat dit vaak niet lukt is dat emoties zo hoog oplopen.

Ik geef toch nog wat algemene tips om te voorkomen dat het echt uit de hand loopt:
- praat in ik-termen (niet jij, want dat is al gauw beschuldigend)
- blijf in gesprek, wat er ook gebeurt, uitstellen mag als een afspraak wordt gemaakt wanneer men verder praat (liefst met een onpartijdige derde)
- geen ouwe koeien
- wacht niet te lang met feedback (lik-op-stuk-beleid)

Nellie Timmermans-van de Kamp
Smientdonk 2, 5467 CA Veghel
www.interpunctie.nl info@interpunctie.nl
tel. 0413-310795 of 06-21592435

Op eieren lopen.

Jaren na het overlijden van zijn vrouw had vader een nieuwe vriendin ontmoet. De kinderen waren volwassen en hadden hun eigen gezin. Zij respecteerden zijn vriendin Totdat er een conflict ontstond met een dochter. Vader voelde zich tussen twee vuren staan. De overige kinderen probeerden er tussenuit te blijven, soms probeerden ze te bemiddelen. Het hielp allemaal niet.

De conflicten bleven zich herhalen. De kinderen waren blij dat Helga goed was voor hun vader en zagen dat hun vader gelukkig was. Tegelijk voelden zij zich niet altijd welkom en hadden zij vaak het gevoel bij hun vader “op bezoek” te komen. De jongste dochter, die altijd vaders lievelingetje was, had vader voorzichtig aangegeven hoe ze had moeten wennen aan Helga. Vader had Helga fel verdedigd. Niemand durfde nog kritiek op Helga te leveren. Men liep op eieren.

Was Helga fout? Waren de kinderen fout? Of was de vader fout? Moest hij zijn vriendin opgeven? Kinderen blijven je kinderen, wat je ook doet. Het leek er steeds vaker op dat hij moest kiezen. En dat kon hij niet, hij hield immers van iedereen.

De kinderen deden hun best om goed met Helga om te gaan, maar de oudste dochter lukte dat niet meer. Helga begreep haar regelmatig verkeerd en zij kregen ronduit een hekel aan elkaar. In een gesprek met elke partij bemerkte ik hoe vader het opnam voor iedereen. Tegen Helga vertelde hij hoe trots hij op zijn kinderen was en tegen de kinderen vertelde hij hoe goed Helga voor hem zorgde. Daarmee kreeg Helga het idee dat hij partij koos voor zijn kinderen en de kinderen kregen het idee dat hij partij koos voor Helga.

Toen vader begreep dat hij zijn waardering (maar ook evt. kritiek) beter kon uitspreken tegen degenen die het betrof (positief tegen zijn kinderen over hen, en positief over Helga tegen haar) werd alles een stuk gemakkelijker. Een gesprek met beide partijen leidde tot een beter begrip tussen Helga en de kinderen. Men hoefde niet langer te concurreren. En vader bleef voortaan uit de strijd.

Nellie Timmermans-van de Kamp
Smientdonk 2, 5467 CA Veghel
www.interpunctie.nl info@interpunctie.nl
tel. 0413-310795 of 06-21592435

Omgaan met mensen die rouwen

Deze week sprak ik Marijke, een vrouw die een dierbare in de familie was verloren. Zij voelde zich tekort gedaan, want iedereen vroeg haar zo maar plotseling: “en hoe gaat het ermee?” Zij vond het verschrikkelijk. Wat ergerde Marijke nu het meest?

Ze kreeg het gevoel dat ze dankbaar hoorde te zijn omdat mensen belangstelling toonden. Alleen voelde die belangstelling als onecht. Ze kreeg het idee dat haar antwoord niet belangrijk was, omdat men niet echt leek te luisteren naar het antwoord van Marijke.

Want hoe vaak krijg je op zo’n vraag heel automatisch het antwoord “goed” en blijft het daarbij? En bovendien had ze het idee dat men toch wel kon begrijpen dat het antwoord in haar geval “niet goed” was en men dus niet verwachtingsvol hoefde te vragen hoe het ermee was….

Inderdaad is het in de omgang met rouwenden altijd lastig. Het ene wordt niet gewaardeerd, het andere verkeerd begrepen, en de omgeving weet niet wat men ermee aan moet.

Sommige mensen die rouwen kunnen verslaafd raken aan de aandacht die ze krijgen, steeds meer aandacht gaan vragen, zelfs lichamelijk ziek worden als ze onvoldoende aandacht krijgen. Dan gaan ze juist door hun aandachtvragend gedrag mensen verliezen.

Deze mensen hebben wel aandacht nodig, maar hierin dient ook begrenzing te worden aangebracht. Zelf kan betrokkene dat niet, dat moet de omgeving doen. En vaak heeft die de moed niet, of weet hij niet hoe dit te doen. Of men gaat uit medelijden toch maar weer overstag. Maar juist door direct grenzen te stellen kun je betrokkene (en jezelf) het beste helpen.

Nellie Timmermans-van de Kamp
Smientdonk 2, 5467 CA Veghel
www.interpunctie.nl info@interpunctie.nl
tel. 0413-310795 of 06-21592435

Heftig

Mevrouw kwam oorspronkelijk uit het noorden van het land. Ze was onlangs hierheen verhuisd, om haar verleden achter zich te laten. Jaren geleden was zij belaagd met een mes door haar toenmalige vriend. Op een haar na was haar hart geraakt en nog enkele vitale organen. Lichamelijk was ze er weer bovenop gekomen.

Destijds had ze hulp gehad van een psychiater en een psycholoog. De gesprekken en medicijnen hielpen haar er bovenop. Nadat ze enkele keren had gewisseld van hulpverlener was ze het beu en vond ze het wel goed. Het ging een stuk beter, en mevrouw besefte ook dat ze niet eeuwig kon blijven leunen op de hulpverlening.

Nu bleek dat de verhuizing, de daardoor ontstane eenzaamheid en allerlei andere kleine dingen haar opbraken. Haar heftige geschiedenis wilde ze laten rusten, daar was genoeg over gesproken. Ze voelde zich echter wegzakken in een depressie, ze kon haar bed nauwelijks uitkomen, liet haar post liggen, kookte niet, liet het huis verslonzen, etc.

Het was een bijzonder intelligente vrouw, die zelf heel goed wist wat ze nodig had. Eigenlijk heb ik geen therapie nodig, maar een wijze moeder, zei ze. Inderdaad, een wijze moeder die zegt dat ze op tijd moet opstaan, naar bed gaan, goed moet eten en die dat ook controleert. En die laat zien dat ze bezorgd over haar is.

Natuurlijk ga ik op een steunende en vriendelijke manier te werk, maar uiteindelijk moet zij zelf haar eigen wijze moeder worden. Daarom hebben wij aan de hand van een schema en regelmatige korte telefonische afspraken haar dag- nachtritme weer op gang gekregen. Door klussen overzichtelijk in te delen en met behulp van antidepressiva kreeg ze de zaak weer onder controle.

Daarnaast heb ik haar gestimuleerd om (ondanks haar slechte ervaringen) weer mensen op te zoeken. Ze is nu bestuurslid van een vereniging, waarin zij als mens wordt gewaardeerd en waarin haar intelligentie van pas komt.

Nellie Timmermans-van de Kamp
Smientdonk 2, 5467 CA Veghel
www.interpunctie.nl info@interpunctie.nl
tel. 0413-310795 of 06-21592435

Samenwerkende ouders na een echtscheiding

Vrouwen delven vaak het onderspit bij de echtscheiding in financiële aangelegenheden. Hoewel vrouwen worden aangemoedigd te zorgen voor een eigen inkomen is wat zij verdienen meestal “extra” (voor de vakantie, voor luxe dingen, etc.). Financieel zijn zij er na een echtscheiding vaak slechter aan toe. Maar, zullen de mannen zeggen: wij betalen toch alimentatie! Inderdaad, maar er zijn ook mannen die daarmee schermen zodra ze op andere vlakken hun zin niet krijgen.

Onlangs hoorde ik van een vader die zijn tienerdochter toezegde dat hij zijn studiebijdrage zou betalen als ze langskwam (hoewel hij dat niet zo zag chanteerde hij zijn dochter). Zijn vrouwen beter??

Tuurlijk niet, vrouwen kunnen er ook wat van! Er zijn beslist vrouwen die dreigen dat de vaders hun kinderen niet meer mogen zien, of die de kinderen zodanig weten te bespelen dat het kind zelf niet meer wil.

Dit soort gedrag, van moeders en vaders is schandalig en verwerpelijk. Maar het is ook soms best begrijpelijk. Als de andere partij zich lange tijd onaardig of zelfs ronduit slecht heeft gedragen wil je hem de rekening presenteren. Maar dat mag je niet doen via de kinderen, ook al lijkt het nog zo gemakkelijk.

Mijn ervaring is wel, dat je zelf de rekening ook gepresenteerd krijgt als de kinderen ouder worden. Als je vader (of moeder) buitenspel hebt geprobeerd te zetten dan zijn de kinderen vaak niet mild als ze wat ouder worden. Je krijgt het dubbel en dwars terug.

Vrouwen schermen ermee dat ze hun kinderen beter aanvoelen (wat ook soms waar is) en dat hun kinderen hen nodig hebben. Vrouwen voelen hun kinderen beter aan omdat zij meer op gevoel zijn gericht. Mannen zijn een beter voorbeeld voor hun kinderen om “de wijde wereld” in te gaan (loslaten).

Mannen en vrouwen (vaders en moeders) zijn beide belangrijk in het opvoeden van hun kinderen. Het zou goed zijn als mannen en vrouwen na een echtscheiding elkaar niet bevechten, maar samen blijven werken als ouders.

Nellie Timmermans-van de Kamp
Smientdonk 2, 5467 CA Veghel
www.interpunctie.nl info@interpunctie.nl
tel. 0413-310795 of 06-21592435